Toekomst beschermd gezicht?

Toekomst beschermd gezicht?

Stads en dorpsgezichten, archeologie en cultuurlandschap.

Publicatie met betrekking tot de toekomst van diverse instrumenten binnen de modernisering van de monumentenzorg.
Catherine Visser schreef een pleidooi voor een integrale benadering van archeologie.

Archeologie heeft een sterke ruimtelijke context nodig om bescherming maatschappelijk aantrekkelijk te maken.
Archeologische monumenten genieten dankzij nieuwe wetgeving sterke wettelijke bescherming. De maatschappelijke kosten hiervan worden niet op vanzelfsprekende manier terugbetaald in de vorm van waardeerbare cultuurhistorie, recreatieve waarde of waardevermeerdering. Hiervoor is een vorm van zichtbaarheid of beleefbaarheid nodig die de meeste archeologie ontbeert. Veel gemeenten zijn zich hiervan bewust en pogen door reconstructie, informatie en kunstzinnige verwijzingen de archeologische monumenten een publieke raison d’être te geven.
Hoe komt het dat de vertaalslag van bescherming naar ruimtelijke ordening vaak problematisch is? In gerealiseerde archeologische inrichtingen zie je vaak dat de brede ruimtelijke context geen rol speelt in de verbeelding van de archeologie. De status aparte die archeologie door de Maltawetgeving en de invulling hiervan door de archeologische vakgemeenschap heeft gekregen leidt al te vaak tot een sectorale aanpak.
Projecten waarin archeologie ruimtelijk geënsceneerd is in een landschappelijk kader en ook in gebruik aansluit op de omgeving laten zien dat archeologie ook in een Vinexwijk op overtuigende wijze historie en mysterie kan oproepen. Daarvoor is het op de eerste plaats nodig dat archeologie op gelijkwaardige wijze in samenhang met andere cultuurhistorische en landschappelijke waarden wordt beoordeeld en beschermd.

Deze publicatie is gemaakt in opdracht van het Nationaal Restauratiefonds, RMIT (TU Delft) en het College van Rijksadviseurs.

vorige / volgende bericht